O σκοπός της δημιουργίας αυτού του ιστολογίου είναι να φέρει πιο κοντά άνδρες και γυναίκες που επιμένουν ασχολούνται με τη συγγραφή ποιημάτων…
O σκοπός της δημιουργίας αυτού του ιστολογίου είναι να κάνει γνωστό μέσα από συζητήσεις, συμπόσια, δημοσιεύσεις και διαγωνισμούς το ποιητικό έργο τόσων και τόσων ποιητών και ποιητριών που γράφουν ποίηση και μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας γιατί αρνούνται να μπουν στο «τριπάκι» του τηλεοπτικού life style και της βιομηχανοποιημένης κουλτούρας.
Το ιστολόγιο αυτό αφιερώνεται σε όλους εκείνους τους ποιητές που θελημένα ή αθέλητα εξακολουθούν να φαντάζουν στα μάτια των φαντασμένων ως «ποιητές άδοξοι πούναι…»
Μπαλλάντα στους ποιητές άδοξοι πούναι.
Από θεούς και ανθρώπους μισημένοι,
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλαίν. τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.
Οι Ουγγώ με "Τιμωρίες" την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλλάντα στους ποιητές άδοξοι πούναι.
Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι.
και αν οι Μπωντλαίρ έζησαν νεκροί,
η Αθανασία, τους είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στοιχουργούς που ανάξια στοιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλλάντα στους ποιητές άδοξοι πούναι.
Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί.
στην τραγικήν απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι, τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλλάντα στους ποιητές άδοξοι πούναι.
Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
-Ποιος άδοξος ποιητής θέλω να πούνε,
την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλλάντα στους ποιητές άδοξοι πούναι.
Κ. Καρυωτάκης
< id="fullpost">
…Μήπως, όμως, όμως, είναι καλότυχοι οι ποιητές που δεν έχουν αναγνώστες;
Μπορεί…
Δεν εξαρτώνται από αυτούς, δε χρειάζεται να καταφύγουν σε εφευρήματα και εντυπωσιασμούς για να συζητηθούν, για να αρέσουν… Γιατί, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η ποίηση, η λογοτεχνία επί το γενικότερο, στις μέρες μας οδηγείται και τείνει να γίνει αξεσουάρ του life style!!!
Ζούμε σε μια εποχή ανωριμότητας του πολιτισμού μας που επιτρέπει στο 10% του πληθυσμού του πλανήτη να ελέγχει το 90% του παγκόσμιου πλούτου, αφήνοντας εκατομμύρια ανθρώπων σε παντελή ένδεια. Ποτέ καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, το άτομο δεν ήταν τόσο φιλανθρωπικά απάνθρωπο όσο σήμερα. Στην Ευρώπη του Διαφωτισμού προτιμούν να πετούν τα γαλακτοκομικά προϊόντα για να κρατήσουν την τιμή αγοράς τους υψηλή, παρά να μοιραστούν την αφθονία της παραγωγής με τους πεινασμένους του κόσμου. Είμαστε, δυστυχώς, ένας πολιτισμός ανθρώπων που καταναλώνουν και σπαταλούν… Γιατί, λοιπόν, η λογοτεχνία να έχει καλύτερη τύχη από οποιοδήποτε άλλο καταναλωτικό προϊόν; Η παγκοσμιοποιημένη εποχή μου, μου λέει ότι έχω ανατραφεί με τη νοοτροπία ότι δεν είμαι μέρος της φύσης, και ότι δεν προσδιορίζω τις ανάγκες μου με εκείνους των αναγκών της φύσης.
Αυτή η νοοτροπία μπορεί να μην ήταν αρκετά αληθινή το 1900, αλλά είναι σίγουρα πολύ αληθινή το 2000…
Η ποίηση είναι ένας αρχαίος τρόπος έκφρασης. Ακόμη και πριν από την ανάπτυξη της γραφής, οι πρωτόγονες κοινωνίες πέτυχαν τις ποιητικές ερμηνείες της θρησκευτικής, ιστορικής, και πολιτιστικής συνειδητοποίησής τους και τις παρέδωσαν στην επόμενες γενεές σε ύμνους και αφηγηματικά ποιήματα.
Ο κόσμος αλλάζει και εξελίσσεται με ρυθμούς ασύλληπτους. Μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια, η ανθρωπότητα έχει δει απίστευτες αλλαγές και εντυπωσιακές προόδους στην τεχνολογία και στην ιατρική που έχουν βελτιώσει τον τρόπο ζωής και τη μακροζωία σχεδόν κάθε ατόμου. Οι παππούδες και γιαγιάδες μας ούτε στα όνειρά τους δε θα μπορούσαν να φανταστούν τον κόσμο που ζούμε σήμερα… Όπως αυτό που μέλλει να έρθει, είναι σχεδόν ασύλληπτο σε μας τώρα. Σε αυτόν τον κόσμο, για το μόνο πράγμα που μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι ότι όλα θα αλλάξουν. Μέσα, όμως, σ΄αυτούς τους ιλιγγιώδεις μετασχηματισμούς, όπως λέει ο William Wordsworth, ο ποιητής παραμένει ο βράχος της υπεράσπισης της ανθρώπινης φύσης ή η πλήρης και πραγματική αλήθεια, όπως λέει ο Eliot. Είναι καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο ότι ένας μεγάλος ποιητής μπορεί εκατό χρόνια πριν, να γράψει λέξεις και έννοιες που μπορούν να μας πουν περισσότερα για το παρόν και λιγότερα για παρελθόν. Τα αθάνατα χαρακτηριστικά της ποίησης από τους Ομηρικούς χρόνους μέχρι σήμερα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, έχουν μεγαλύτερη σχέση με το σήμερα από την εποχή που γράφτηκαν.
Ως άτομα, όλοι προσπαθούμε να βρούμε την ηχώ και τις εξαρτήσεις μας σε έναν κόσμο πέρα από το παρόν, σε ένα κόσμο πέρα κι από μας ακόμα. Όλοι επιδιώκουμε να βρούμε ένα σημάδι, μια κατεύθυνση… Στην επιδίωξή μας αυτή το όχημα διαφυγής είναι η ποίηση και ίσως ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπίσουμε την τη σύγχυση της εποχής που ζούμε. Στις κοινές παραδόσεις της διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι στην αναζήτησή μας για να βρούμε την έννοια στις ζωές μας. Σε ένα παγκόσμιο σύνολο αγνώστων και μυστικών, η ποίηση γίνεται τρόπος και μέσο της επιβίωσης. Μέσω της ποίησης, μαθαίνουμε να εξετάζουμε την αλλαγή, να δεχόμαστε τη χαρά και τη θλίψη, τη ζωή και το θάνατο… Ίσως η ποίηση να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε την μεμονωμένη και συλλογική ασυναίσθητη εμπειρία της ζωής και του Θανάτου.
Συνεχής αλληλουχία
Ζωής και θανάτου
Στο απώτατο όριο
Στην κυριολεξία του χρόνου.
Αρχή και τέλος δεν υπάρχει
Ούτε λάμψη ελέους
Στα τρομαγμένα μάτια των παιδιών
Που φθορίζουν σαν αναμμένα κάρβουνα
Στη νύχτα…
Να ‘μαστε τάχα
Οι λησμονημένες αισθήσεις των Θεών
Ή μήπως η πειραματική δοκιμασία
Στων ουδετέρων τις συσκοτιστικές επιθυμίες;
Στην ατοπία των διλημματικών προσωπείων
Ξεψυχάει το παραλήρημα
Της δολίας παραβάσεως,
Όρκος ψευδής,
Παρότρυνση και εξορκισμός,
Δαίδαλος παραπλανητικών επιχειρημάτων|
Και κανόνων καθιερωμένων,
Δευτέρα φύσις
Απόπειρας απεγνωσμένης.
Με την απόκρυφο κατάρα της αιωνίας ζωής
Κληροδότησαν τις προσδοκίες του μέλλοντός μας
Οι ομφαλοσκόποι με τις λευκές μπλούζες…
Με των προφητών τα πυρετικά οράματα
Την μεγαληγορία των προκαθημένων
Και των αλχημιστών την ουτοπία
Μας αποπλάνησαν οι επικυρίαρχοι
Και μας εγκατέλειψαν απερίβλητους
Υπήκοους σ΄έναν κόσμο άπειρο,
Κεκοσμημένο,
Όπως τον φαντάστηκαν
Οι δημεγέρτες και οι κομπογιαννίτες…
Καλώς ορίσατε στον κόσμο των ποιητών άδοξοι πούναι…
Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης< /span>.
Διαβάστε περισσότερα...
